sokaklarousse

 Bavulları hep toplu durmalı insanın... diyor çağdaşımız bir yazar.
Bavullar hep toplu durmasa da,çabucak toplamaya alışıyor insan zamanla,toplaya toplaya.
 Telefonlar çalacak olsa bile çalmasını istemiyor zamanla insan, hiç kimse aramasın kendi içimde kaybolayım diyor zaman zaman.Çıkarıp telefondaki kartları atınca denize kimsenin numarası kalmıyor içinde ve sabitinin de hattını çekince arasa da kimse ulaşamıyor size.Tül perde arkalarında misafir de beklenmiyor günlerce,zira kimsenin kimseyi görecek zamanı yok artık,herkes misafir şimdi kendinde..
 İhanetlere,terk edilmelere bir başına bırakılmalara zaten hazır insan ve yalnızlığa , yalnızlık en tanıdık duygu şimdi.O kadar aşina ki yalnızlığına insan,kalabalık caddelerde bile bir başınalığının farkında herkes kimse kimseye selam bile vermiyor,görmüyor fark etmiyor çünkü.Bir başına yürüyor ömrünü,bir başına bulmaya çabalıyor yönünü.
  Dayanışma zaten modası geçmiş bir eylem biçimi,kiminle dayanışma içinde olsan kırılıp dökülüyor cam parçaları gibi, neresinden dayanışacağını bulabilmek imkansız artık.Özelleştirme ve güzelleştirme seanslarından sonra,çok fazla özelleşen birey kendini hücresine kapatıp,tek başına dünya kurmaya kalkınca,dünyanın bile tanımı değişti zamanla.Tabi ki birey kendini Tanrı sanmaya başlayınca birliğe lüzum da kalmadı,her şeye gücünün yettiğini anladı.Bir başına dimdik ayakta kalabilmeyi çok güzel becerdi insan,ve bunu birilerinin sırtına basa basa öğrendi.
  Kimsenin güvendiği dağ kalmayınca,güvendiği dağlara kar da yağmıyor artık,kar sadece saça başa yağıyor ve zamanın içinde saça başa yağan kar çığ düşürüyor bireyin beynine.Çığ altında kalınca, aklına geliyor,düşürdüğü çığların altındakiler.
  Hüzünlü şarkılarda hüzünlerinde solunca,bir şarkıyı paylaşırken başını dayayacak omuza da gereksinim kalmadı, çünkü hangi omuza başını dayasa saçından bir tutam koparılacağını anladı.
  Sofrada tabak sayısı da,tabakta ki yemek de kendiliğinden azaldı.Kemer sıka sıka yurdum insanın zamanla midesi de aklı gibi daraldı.Sessiz de kalmadı yurdum insanı,haksızlıkları hem sessizliği hem de sesinin en gür tonuyla alkışladı.Kendi putunu yapıp kendine tapmaya başladı.Kendiyle hesaplaşmaya da kalkmadı,çünkü onlar adına netekim paşaları bütün hesaplaşmaları yapıp beslemedi asılacakları asıp,bütün hesapları bir güzel kapattı.
   Özallı yıllarla birlikte ne komşusu kaldı kimsenin nede komşuya ihtiyacı,çünkü artık herkesin bir tarikatı ve tarikatını koruyan derin bir barikatı olacaktı.Oldu da netekim paşaların himayesinde ve zaman artık geriye işlemeye başladı ve gide gide orta çağı yeniden yakaladı.
   Ve insan yalnız doğsa da sosyal bir varlıktı,insanla vardı.İnsanı en kolay yönetme şekli ise beynine bir hücre yapıp kendi içine kapatmaktı.
Kapitalizmin egemenliğinde, egemenler iki binli yıllara dek öğrendikleriyle bunu başardı.İşte bu yüzden bireyin keşif çağı geride kırık dökük yalnızlıklar bıraktı ve herkesi kendi hücresine kapattı.