sokaklarousse

Sabahýn köründe magazin bombasý

Mansur Forutan/AKÞAM

Sezer’in veda ziyaretleri karþýsýndaki hissiyatým, Samsun’u vuran sel, Ankara-Baðdat iliþkileri, Amerikan ekonomisinden gelen cýzýrtýlý sesler...

Bunlardan yazý çýkar mý?

Çýkar çýkmasýna da çok sýkýcý olur bu sýcaklarda. Zaten güne hýrt baþladým. Klimadan belim tutulmuþ, sünnetli bebe gibi yürüyorum.

Magazinden de pek anlamam. Kim kimdir pek bilmem, bildiðim de genelde yanlýþ çýkar.

Ama geçen pazar günü büyük bir magazin olayý kucaðýma düþtü.

Þimdi ya yukarda sýraladýðým sýkýcý konulara gireceðim, ya da magazin yazacaðým ve sanýrým magazin daha iyi gider þimdi.

Teþvikiye’nin iyi insanlarý için pazar günleri önemlidir. Çünkü sadece pazar günleri, matkap, testere, kompresör, korna, zýmpara falan sesi olmadan uyanma þansý bulabilirler.

Geçen pazar bu tanýma uygun baþlamadý.

Sabahýn sekizi ve bütün zamanlarýn en büyük gürültüsü mahalleyi vurmaya baþlayýnca, “tamam dedim darbe oldu, dayanýlmaz ses de tanklardan geliyor.”

Kafamý yastýðýn altýna gömmek suretiyle hem darbeden hem de gürültüsünden kurtulamayacaðýmý anlamam çok kýsa sürdü.

Çaresizce olan biteni görmek ve anlamak için ön taraftaki cama yöneldim.

Paletli dev bir iþ makinesi asfaltý deliyordu. Tekrar ediyorum günlerden pazar, saat sekiz civarý.

Kafamdan on milyonuncu kez “bu þehirde yaþanmaz artýk, ben kimim, n’apýyorum falan” diye geçirirken hemen bitiþik komþum Ahmet Hakan’ýn da geliþmeleri kaygýyla izlediðini fark ettim. Bir yandan da patlamayan afyonuyla mücadele ediyordu.

Göz göze geldik. Ahmet’e “senin çevren saðlamdýr, kimi arýyorsan ara buna bi’ son verdir” diye baktým, o da bakýþlarýyla “oha” pazar günü sabahýn sekizinde kimi arayayým” diye karþýlýk verdi.

“Ýyi o zaman ben kendimi camdan atýyorum” demeye kalmadý, karþý apartmanýn dördüncü katýndan davudi bir ses o dev makinenin sesini bastýrdý.

Yerinde ve zamanýnda yapýlmýþ, dahasý zekice kurgulanmýþ küfre bayýlýrým.

Karþý apartmandan gelen, o kývamda bir küfürdü. Hatta küfretmek bir bilim olsaydý, bu kesinlikle Nobel’i alýrdý.

Karþý apartmandaki amca gürültüyü durdurmuþtu, ve bunun karþýlýðýnda da “Beybaba sen bizim her þeyimizsin” tezahüratýna özne olma þerefine nail olmuþtu. Ahmet’i bilmiyorum ama ben bi’ tür düþman iþgalinden kurtulma ruh haline bürünmüþtüm. Ahmet’e gene bakýþlarýmla “ben uzatmalarý uyumaya gidiyorum” demek için döndüðümde tek baþýna olmadýðýný fark ettim.

Yanýnda bi’ manita vardý!

Fýrsatý kaçýrýr mýyým hemen yattým röntgene.

Ahmet’le kurduðumuz hava köprüsüyle -bu köprü çamaþýr ipine baðlý bir sepetin yatay düzlemde ileri-geri gidip gelmesi esasýna göre tasarlanmýþtýr- kitap gazete, film, Tekel, kuru bakliyat, battaniye, temiz iç çamaþýrý, pornografi falan alýp veririz.

Olasý bir Haþmet B. kuþatmasýna karþý, geçen yýl aldýðýmýz önlemlerden biriydi bu hava köprüsü. Ayrýca birbirimize göz kulak olmak için de prensip kararý almýþtýk. Yani, röntgen serbest... Yani yaptýðým iþ kesinlikle yasal!

Uzadý deðil mi? Kimmiþ bu manita týraþý kes de söyle dediðinizi duyar gibiyim.

Peki, o zaman benden duymuþ olun...

Uzun süren araþtýrmalarým sonucunda manitanýn Pelin Batu olduðunu buradan ilan ediyorum...

Alýn size magazinin þahý...
www.aksam.com.tr