Sabahın köründe magazin bombası

Mansur Forutan/AKŞAM

Sezer’in veda ziyaretleri karşısındaki hissiyatım, Samsun’u vuran sel, Ankara-Bağdat ilişkileri, Amerikan ekonomisinden gelen cızırtılı sesler...

Bunlardan yazı çıkar mı?

Çıkar çıkmasına da çok sıkıcı olur bu sıcaklarda. Zaten güne hırt başladım. Klimadan belim tutulmuş, sünnetli bebe gibi yürüyorum.

Magazinden de pek anlamam. Kim kimdir pek bilmem, bildiğim de genelde yanlış çıkar.

Ama geçen pazar günü büyük bir magazin olayı kucağıma düştü.

Şimdi ya yukarda sıraladığım sıkıcı konulara gireceğim, ya da magazin yazacağım ve sanırım magazin daha iyi gider şimdi.

Teşvikiye’nin iyi insanları için pazar günleri önemlidir. Çünkü sadece pazar günleri, matkap, testere, kompresör, korna, zımpara falan sesi olmadan uyanma şansı bulabilirler.

Geçen pazar bu tanıma uygun başlamadı.

Sabahın sekizi ve bütün zamanların en büyük gürültüsü mahalleyi vurmaya başlayınca, “tamam dedim darbe oldu, dayanılmaz ses de tanklardan geliyor.”

Kafamı yastığın altına gömmek suretiyle hem darbeden hem de gürültüsünden kurtulamayacağımı anlamam çok kısa sürdü.

Çaresizce olan biteni görmek ve anlamak için ön taraftaki cama yöneldim.

Paletli dev bir iş makinesi asfaltı deliyordu. Tekrar ediyorum günlerden pazar, saat sekiz civarı.

Kafamdan on milyonuncu kez “bu şehirde yaşanmaz artık, ben kimim, n’apıyorum falan” diye geçirirken hemen bitişik komşum Ahmet Hakan’ın da gelişmeleri kaygıyla izlediğini fark ettim. Bir yandan da patlamayan afyonuyla mücadele ediyordu.

Göz göze geldik. Ahmet’e “senin çevren sağlamdır, kimi arıyorsan ara buna bi’ son verdir” diye baktım, o da bakışlarıyla “oha” pazar günü sabahın sekizinde kimi arayayım” diye karşılık verdi.

“İyi o zaman ben kendimi camdan atıyorum” demeye kalmadı, karşı apartmanın dördüncü katından davudi bir ses o dev makinenin sesini bastırdı.

Yerinde ve zamanında yapılmış, dahası zekice kurgulanmış küfre bayılırım.

Karşı apartmandan gelen, o kıvamda bir küfürdü. Hatta küfretmek bir bilim olsaydı, bu kesinlikle Nobel’i alırdı.

Karşı apartmandaki amca gürültüyü durdurmuştu, ve bunun karşılığında da “Beybaba sen bizim her şeyimizsin” tezahüratına özne olma şerefine nail olmuştu. Ahmet’i bilmiyorum ama ben bi’ tür düşman işgalinden kurtulma ruh haline bürünmüştüm. Ahmet’e gene bakışlarımla “ben uzatmaları uyumaya gidiyorum” demek için döndüğümde tek başına olmadığını fark ettim.

Yanında bi’ manita vardı!

Fırsatı kaçırır mıyım hemen yattım röntgene.

Ahmet’le kurduğumuz hava köprüsüyle -bu köprü çamaşır ipine bağlı bir sepetin yatay düzlemde ileri-geri gidip gelmesi esasına göre tasarlanmıştır- kitap gazete, film, Tekel, kuru bakliyat, battaniye, temiz iç çamaşırı, pornografi falan alıp veririz.

Olası bir Haşmet B. kuşatmasına karşı, geçen yıl aldığımız önlemlerden biriydi bu hava köprüsü. Ayrıca birbirimize göz kulak olmak için de prensip kararı almıştık. Yani, röntgen serbest... Yani yaptığım iş kesinlikle yasal!

Uzadı değil mi? Kimmiş bu manita tıraşı kes de söyle dediğinizi duyar gibiyim.

Peki, o zaman benden duymuş olun...

Uzun süren araştırmalarım sonucunda manitanın Pelin Batu olduğunu buradan ilan ediyorum...

Alın size magazinin şahı...
www.aksam.com.tr

Ertuğrul ÖZKÖK / HÜRRİYET
 

Biat farz mıdır sünnet mi

ÜÇ gündür iktidar yanlısı basına bakıyorum."Biat gazeteciliği" gerçekten çok zor bir şeymiş.

Hayret ediyorum.

İçimden bir ses, "Yahu o dünyada, Başbakan’ın yaptığının yanlış olduğunu söyleyebilecek bir tek cesur ses bile yok mu?" diyor.

Nedir bu?

"Biat" denen şey meğer ne müthiş bir güçmüş?

Bir zamanlar kafamızda "masonik dayanışma" imajı vardı.

Meğer o bile bunun yanında gevşek bir tesanütten ibaretmiş.

Sanki gizli bir güç emir veriyor.

Birileri düğmeye basıyor.

Ötekiler de "Emredersin amirim" edasıyla anında yüklenmeye başlıyor.

* * *

Dün iktidara yakın bütün gazetelere baktım.

Feci bir linç psikolojisi.

Belli ki verilen emirler anında ve hiç tavizsiz yerine getirilmiş.

Yazılarda Bekir Coşkun için küçücük bir "Ama" nezaketi bile fazla görülmüş.

Yıllardır kendileri için "demokrasi" isteyen arkadaşlar, bir anda hoşgörüsüz, bayağı bir kasaba dönüşmüş.

Demek ki demokrasiden anladıkları şey, sadece ve sadece kendilerinin "haklı kabul edilebileceği" bir rejimmiş.

Arkadaşlar yüzde 46.7 hiçbirinize bu kadar büyük "Bu mahalle bizden sorulur" hakkı vermiyor.

İktidar şımarıklığının ölçüsü kaçarsa, demokrasinin de ayarı bozulur.

Bu arkadaşlar çok çabuk "Ekselanslarının medyası" haline dönüştüler.

Daha dün bir, bugün iki.

Eleştiri anında tedavülden kalktı.

Köşeler, otomatiğe bağlandı.

Bir el şıklamasıyla mekanizma harekete geçiyor.

İlk taarruz emri Bekir Coşkun’a...

* * *

"Bizim kanat"a gelince...

Bizim kanatta emir-komuta sistemi çalışmıyor.

Zaten emir veren de yok.

Bekir’i savunanların bazıları bile "Ama sen de böyle yazmamalıydın" demeye korkmuyor.

Küçücük bir "Ama" kudreti.

İşte hükümet medyası ile bağımsız medyayı birbirinden ayıran tek kelime...

O arkadaşlara diyorum ki: "Şu biatı hiç olmazsa farz olmaktan çıkarıp, sünnet haline getirin."

Getirin ki, o aralıktan gazetecilik biraz olsun sizin de ruhunuza sızsın..

Biliyorum bizimki, umutsuz bir arkadaş tavsiyesi.

Hükümet medyası olmak zordur.

Her gün bir yerden, gelecek emri beklersiniz.

* * *

Bekir Coşkun’a karşı bu linç kampanyası beni çok korkuttu.

Çünkü Türkiye’nin geleceğine ait beklentilerimi kararttı.

Önceki gün Hava Kuvvetleri Komutanı Orgeneral Faruk Cömert’in açıklamalarına bakın.

Uzlaşma, karşılıklı olarak birbirini anlamayı tavsiye eden sözler.

Bugün MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli’nin sözlerine bakın.

Gerginlik istemiyor.

Biliyorum Başbakan Erdoğan ve Cumhurbaşkanı adayı Gül’ün etrafından da böyle uzlaştırıcı, sakin sesler geliyor.

Ama gelgelelim bu biat basını ile gerginlik nasıl önlenecek?

Siyasiler kavga etmese, belli ki onlar maraza çıkartacak.

* * *

Öyleyse ne yapacağız?

Tek umudum şu.

Onları Bekir Coşkun’a karşı harekete geçiren merkez, yeni bir emir verecek.

Diyorum ya, küçük bir el şıklaması.

O işaret gelecek ve onlar yine buna biat edecek.

İnanın Türkiye’nin beklediği en mutlu biat budur.

Yok o emir gelmezse, belli ki hükümet kuvvetleri kendinden başka kimseye demokrasi hakkı tanımayacak.

Yani vur deyince öldürecek...